اگر از كسی سوال كنید كه از واگن در حال حركت چگونه باید پرید؟ چنین جوابی خواهید شنید: رو به جلو. اما اگر از او بخواهید كه درباره پاسخ خود توضیح دهد، او با اعتماد كامل شروع به استدلال می‌كند و اگر شما حرف او را قطع نكنید، خودش به زودی سكوت اختیار می‌كند، زیرا بنابر قوانین سرعت نسبی واقعا او باید به عقب بپرد.

هنگام پریدن چه اتفاقی می‌افتد؟

وقتی ما از واگن در حال حركت می‌پریم، بدنمان دارای همان سرعت واگن است و به جلو حركت می‌كند، (طبق قانون اول نیوتن: اگر برآیند نیروهای وارد بر جسمی صفر باشد، اگر آن جسم ساكن باشد، ساكن می‌ماند و اگر متحرك باشد به حركت یكنواخت خود ادامه می‌دهد) پس وقتی به جلو می‌پریم، نه تنها این سرعت را از بین نمی‌بریم، بلكه آن را افزایش می‌دهیم.

از اینجا نتیجه می‌شود كه باید به عقب پرید نه به جلو و در جهت حركت واگن، زیرا ضمن پریدن به عقب سرعت حاصله از پرش از سرعتی كه بدن ما با آن حركت می‌كند (سرعت قطار) ، كم می‌شود در نتیجه بدن ما پس از تماس با زمین با نیروی كمتری به جلو خواهد افتاد.

به عقب نپرید!

اصل مطلب در ناتمام گذاشتن توضیحات است، ما چه به جلو بپریم و چه به عقب ، خطر افتادن ما را تهدید می‌كند. اهمیت اصلی مساله در این است كه خطر افتادن به جلو از خطر افتادن به عقب كمتر است. در مورد اول ما با یك حركت عادی پا را جلو می‌گذاریم و چنانچه سرعت واگن زیاد باشد، چند قدم می‌دویم و بدین وسیله از افتادن جلوگیری می‌كنیم. اما هنگام افتادن به عقب این حركت نجات‌بخش پاها وجود ندارد و به همین دلیل خطر به مراتب بیشتر است. این مطلب نیز اهمیت دارد كه وقتی ما به جلو به زمین می‌خوریم، با قرار دادن دستها به جلو كمتر از زمین خوردن به عقب صدمه می‌بینیم.

پریدن از واگن با یك ساك

روشن است كه آنچه گفته شد برای اجسام بی‌جان صادق نیست و خطر شكستن یك بطری وقتی از یك واگن در حال حركت به جلو ، به عقب پرتاب شود، كمتر از حالتی است كه بطری به جلو (در جهت حركت واگن) پرتاب شود.

پس چنانچه لازم باشد به دلیلی از واگن بپرید و بخواهید قبلا باری را كه با خود دارید پرتاب كنید، باید بار را به عقب پرتاب كنید و خودتان به جلو بپرید.